باور کن ماه هاست زیبا ترین جملات را برای امروز کنار می گذارم

امروز اما همه ی جملات فرار کرده اند. همینطور بی وزن و بی هوا

امدم بگویم

.

.

.

.

.

تولدت مبارک.

                               من پذیرفته ام که عشق افسانه است

                                   این دل درد اشنا دیوانه است

                                   می روم شاید فراموشت کنم

                                   با فراموشی هم اغوشت کنم

           می روم با رفتن من شاد باش از عذاب دیدنم ازاد باش

                                    گرچه توتنها تر از ما می روی

                                     ارزو دارم ولی عاشق شوی

                                      ارزو دارم بفهمی درد را

                                    تلخی برخوردهای سرد را

                         قسمم قلبم بود

                                                    وکیلم دلم بود

      و حضار جمعی ازعاشقان و دلسوختگان

    قاضی نامم را بلند خواند و گناهم را دوست داشتن تو اعلام کرد

                                                   پس محکوم شدم به تنهایی و مرگ

کنار چوبه ی دارازمن خواستند اخرین خواسته ام را بگویم

                               و من گفتم...

                                                                            دوستت دارم

         بشنو همسفر من

         با هم همسفر دردیم

       با هم لحظه ها را گریه کردیم

       مادر صدایی بی صدای گریه بودیم

      ما از عبور تلخ لحظه قصه ساختیم

      شاید در این راه اگربا هم بمانیم

      وقت رسیدن شعر خوشبختی بخوانیم

رسیدن به تو خیاله می دونم

تو می گی یه رروزی مال من می شی

اما موندنت محاله می دونم

تو می گی شبا دعامون می کنی

چشمه ی چشمات زلاله می دونم

تو می گی پرنده شیم بریم هوا

غصه ی ما دو تا باله می دونم

چشم من پر از غم نبودنت

دل تو پر از ملاله می دونم

اره می ری و نمی پرسی که این دل عاشق

          در چه حاله می دونم

                                      مدت لبخند را تمدید کرد

                                  کاش می شد در میان لحظه ها

                                  لحظه ی دیدار را نزدیک کرد

                 و برای تو ماندن وبه پای تو مردن وبه عشق تو سوختن

                     و چه تلخ و غم انگیز است دور از تو بودن

                   و برای تو گریستن وبه عشق و دنیای تو نرسیدن

            ای کاش می دانستی بدون تو مرگ گواراترینزندگی است

                   ای کاش می دانستی مرز خواستن کجاست

             من لحظه های با تو بودن را با اشک هایم تداعی می کنم

               و عطر نفس های تو را در بند بند وجودم می بلعم                 

                         این خود عشق عزیزم نه بهانست نه یه عادت

                          غصه هامو به تو گفتم اما چی ازت شنوفتم

                            یه نفس هم نفسم باش نذاراز نفس بیافتم

                           گریه هامو تو ندیدی هرچی گفتم نشنیدی

                        من کدوم عهدوشکستم که از عشق من بریدی

                        وقتی نیستی لحظه هامو با خیالت می گذرونم

                            حتی تا اخر دنیا من برای تو می خونم

                    وقتی نیستی حتی خورشید میشه مثل لحظه هام سرد

                           با توام اهای مسافربا همین ترانه بگرد

      

     عشق فراموش کردن نیست بلکه به خاطر سپردن است.عشق گوش دادن نیست بلکه درک

  کردن است.

    عشق دیدن نیست بلکه احساس کردن است.عشق صبرکردن وادامه دادن است.

                                    اکنون که بزرگیم چه دلتنگیم

          کاش همان کودکی بودیم که حرف هایش را از نگاهش می توان خواند

                           اما اکنون اگر فریاد هم بزنیم کسی نمی فهمد

                            و دل خوش کرده ایم که سکوت کرده ایم

                             سکوت پربهتر از فریاد تو خالیست...!!